Reisverslag concertreis Tsjechië juli 2018

Vrijdagmorgen 6 juli was iedereen vóór 6.00 uur zoals afgesproken aanwezig bij gasterie de Dobbelsteyn in Doenrade.

Op de parkeerplaats heerst al meteen een ontspannen sfeer. Blij dat men elkaar weer ziet en allemaal zin in de trip. De reden dat we toch pas om 6.15 uur kunnen vertrekken is omdat de bagage nauwelijks in de bus past. We hadden het idee, dat wanneer de klep open wordt gemaakt er alles uit zou vallen.

We maken een afspraak dat enkele mannen het in- en uitladen van de koffers voor hun rekening nemen.

De reis – totaal 704 km – verloopt voorspoedig alleen in de buurt van Frankfurt op de A3 komen we in een file c.q. langzaam rijdend verkeer terecht. Onderweg hebben we 3 pauzes van ca. 30-40 min. Waarvan de tweede stop in hotel-restaurant Jägershof waar de koffie al klaar staat en wie zin heeft neemt appelgebak of mangotaart erbij. Onderweg en de hele verdere reis worden we goed verzorgd met drankjes als koffie, thee, bier, wijn of fris door Ans, Marij en Loek.

Om ca. 16.20 uur zijn we in Plzen en na een kleine commotie in de hal bij de receptie neemt Rosie de regie in handen en samen met Ans verloopt het inchecken bij Hotel Central dan op rolletjes.

We hebben slechts kort tijd om ons op te frissen en de muzikanten moeten zich ook nog omkleden. Gelukkig is het park waar Holand’anka moet spelen slechts op ca. 5 min. loopafstand. In het park zijn weinig zitplaatsen, maar gelukkig is op 50 m afstand een restaurant met terras, daar neemt een groot deel plaats en kunnen tijdens het luisteren naar het concert de droge kelen gesmeerd worden met vooral een heerlijk pilsje.

Het concert is een groot succes. Er is niet veel publiek, maar degenen die er zijn reageren enthousiast en zingen uit volle borst mee. De Militaire kapel en Holand’anka spelen om beurten 3 nummers en op het laatst worden 2 nummers gezamenlijk gespeeld en gezongen. Na het optreden wordt door de meesten ook bij het restaurant gegeten, anderen kiezen een andere optie. Schuin tegenover het hotel is een Italiaans restaurant waar nog een afzakkertje wordt genomen om de dag gezellig af te sluiten.

 

Zaterdag 7 juli zit iedereen op tijd aan een lekker ontbijt. Voordat we echter met de bus kunnen vertrekken is er al paniek. Rietje is haar beurs met geld, bankpasje en ID-kaart kwijt.

Haar hele tas is wel 3x nagekeken, de kasjes en lades waren leeg. Van dit verlies wordt melding gemaakt bij de receptie, tijd om aangifte te doen bij de politie is er niet, want we moeten een hele trip, ca. 360 km naar Hodonin, helemaal in het zuiden van Moravië. Na ca. een half uurtje worden we gebeld door de receptioniste van hotel Central dat de beurs van Rietje terecht is, lag onder het bed van Rietje. We spreken af dat we de beurs dinsdag ophalen als we van Praag naar huis rijden.

Marij heeft vannacht bezoek gehad van een vleermuis “fladdermaus”, die ze bijna in de douche verdronken had. Met hulp van een medewerker van het hotel wordt het beschermde beestje gered en buiten gezet.

In de bus wordt gezongen voor de jarige Toos, die op een rondje voor de hele bus trakteert. Lea maakt een kaart met gehaakte bloemen en de naam van iedereen wordt erop geschreven. Er wordt een hoop flauwe praat verteld, het is een gezellig zootje ongeregeld, dat maakt dat de rit vlotjes verloopt.

Bij hotel Panon aangekomen hebben we slechts 45 min. de tijd om in te checken en om te kleden. Vooral voor Annie met haar dirndle is dit een race tegen de klok, maar gelukkig heeft ze hulp van Jos. Mede door het snelle verloop bij het inchecken, muzikanten eerst, kon de bus vertrekken om 14.59 uur richting Luhacovice, waar bij het kuuroord gespeeld zal worden.

Otto en Tiny pikken onderweg in Stráznice František op. In Luhacovice zijn veel mooie huizen te bezichtigen, het kuuroord is groot en heeft een prachtige boulevard en park. De toeschouwers hebben al plaats genomen op de banken in het zonnetje. Het grootste gedeelte van de kapel zit ook pal in de zon. Gelukkig kan František enkele flessen water regelen.

Na het optreden reizen we naar Stráznice om bij het hotel van František te gaan eten. We krijgen vooraf een heerlijke zuurkoolsoep, daarna is er eten in buffetvorm met warme en koude gerechten, als toetje apfelstrudel met vanillesaus. NB: Zuurkoolsoep (zelňačka) wordt door de Tsjechen als traditie gegeten wanneer ze terugkomen van de nachtmis met Kerstmis.

Na het eten wordt door de kapel op het terras van de gelegenheid gebruik gemaakt om nog een half uur te spelen. Het geluid wordt verzorgd door Jos en het klinkt prima. Om 22.30 uur is iedereen blij dat we richting Hodonin vertrekken en naar bed kunnen gaan. Het was door het vele reizen – totaal 504 km –  een lange vermoeiende, maar leuke en gezellige dag.

 

Zondag 8 juli

Twan en Annie hebben het koffer al voor het ontbijt in de hal staan, terwijl we nog een nachtje in dit hotel blijven overnachten, ook Rietje heeft het koffer al gepakt. Na het ontbijt horen we dat Leo ziek is en dus samen met Annie niet meekunnen naar het festival in Ratíškovice. Ook Sonja, Pedro en Bruce gaan niet mee. Bruce van 13 jaar wilt graag zwemmen en er is een prachtig zwembad tegenover het hotel. Ook is er een dierentuin op loopafstand, dus ze zullen de dag wel gevuld krijgen.

Vandaag hoeven we gelukkig niet zo ver te reizen, het worden uiteindelijk totaal 69 km. Marij deelt aan iedereen een visitekaartje van Holand’anka uit om op te spelden. Bij aankomst bij het voetbalveld staat de burgemeester(es) ons al bij de zijingang op te wachten. We kunnen allemaal zo doorlopen, zonder te betalen. Holand’anka is als tweede kapel om 10.30 uur aan de beurt. We worden prima en goed aangekondigd. Het publiek zingt weer uit volle borst mee en de namen van Math, als dirigent en Annie en Wil als zangers worden voor het eerst goed uitgesproken.

De muziek is van hoog niveau, met o.a. de bekende kapellen als Moravanka en Mistříňanka. Voor de toeschouwers is het een “harde” zit, de hele dag op houten banken. Aan een zijde van het voetbalveld staan kraampjes met drank, eten voornamelijk met Tsjechische specialiteiten. CD’s van Tsjechische kapellen zijn te koop en er is een kraam met bladmuziek. Bert en Dennis kunnen hier hun hart ophalen en hebben uiteindelijk ook diverse nummers gekocht.

Het publiek blijft met de bekende Volksmuziek meezingen, het is een fantastische gezellige gewaarwording. De aankondiger hoort zichzelf waarschijnlijk graag spreken, want hij kondigt niet alleen aan, maar gaat ook bij elke kapel met meerdere muzikanten of dirigenten in gesprek, waardoor het programma meer dan 1 uur uitloopt en het geplande monsterconcert met 11 kapellen slechts wordt uitgevoerd door 4 kapellen. De rest is al afgereisd. Sjra toont zich een volleert vaandeldrager en zwaait de Nederlandse vlag met veel verve.

Leo, Annie, Sonja, Pedro en Bruce hebben aangegeven dat ze toch mee willen gaan eten bij Breto Osicka, zanger van Moravanka in Lanzhot. Dit is geen probleem, we kunnen ze oppikken omdat we ongeveer langs hotel Panon rijden. Otto en Tiny rijden voor om de chauffeur de weg te wijzen. Onderweg besluiten we om niet meer te spelen, omdat door het uitlopen van het festival al laat is. Na een eenvoudige maaltijd van schnitzel, aardappelsalade en frietjes is het weer tijd om terug te gaan naar het hotel, want morgen is het weer vroeg dag.

 

Maandag 9 juli.

We zijn allemaal op tijd in de bus. Het inladen van de koffers loopt door de goede afspraken als gesmeerd. Onderweg naar Praag wordt voor 45 min. gepauzeerd in een prima wegrestaurant. Jo is vandaag 77 jaar geworden en er moet dus weer gezongen worden. Dit moet echter van Rosie opnieuw, want de eerste versie was slechts een gemurmel van niks. Lea is al druk aan het haken om ook voor Jo een kaart te maken.

Bij de receptie van hotel Olšanka heerst er grote hectiek. Iedereen moet bij het inchecken de pas inleveren. Daar was Rosie al bang voor, want zij heeft de pas thuis laten liggen, “beetje dom”. Eerst de anderen maar inchecken, muzikanten eerst omdat die het meeste werk hebben i.v.m. omkleden, dan maar zien wat er kan. Gelukkig hoeft er maar alleen een formulier worden ingevuld met alle gegevens erop. Beetje raar, want al deze gegevens staan ook op de papieren die naar het hotel gemaild zijn.

Als we daarna beneden komen wijst Hub ons erop dat Marta, onze gids al is gearriveerd. Dit blijkt dezelfde Marta te zijn, die ook 6 jaar geleden onze gids was in Praag. Het is een hartelijk weerzien. Na samen een drankje te hebben genuttigd rijden we naar het schip aan de Moldau waar we een concert verzorgen. Het is ontzettend druk op de weg, Praag zit potdicht en op sommige wegen komen we slechts stapvoets vooruit.

Gelukkig zijn we toch op tijd. De boot ligt tegenover het bekende “Dansende Huis“. Het is een gezellig uurtje op de boot. Daarna met de bus terug naar het hotel. Er blijft ook een tiental mensen in de stad. Bert en Dennis verbreken het record omkleden in de bus, zodat ze casual de stad in kunnen en gaan naar het restaurant waar ze voor 2 jaar terug ook hebben gegeten. Rob wilt nog een souvenirtje voor zijn zoon kopen.

Bij de reservering blijkt er geen parkeerplaats voor de bus te zijn gereserveerd en er is derhalve ook geen plek meer. Henk moet nu helaas de bus op ca. 1,5 km van het hotel de bus parkeren. Voordeel is dat het daar wel 60% goedkoper is. Degenen die mee terug naar het hotel gaan spreken af om naast het hotel bij de Italiaan te gaan eten. Hier smaakt het eten voortreffelijk, maar omdat het veel te warm binnen is, gaan we al snel naar buiten en nemen plaats op het terras voor het hotel.

Jos heeft zijn harmonica gehaald en het is met zijn allen heerlijk genieten van de livemuziek. Langzaam komen de anderen uit de stad terug en het is een gezellige boel. Ondertussen hebben we van Henk vernomen dat hij morgen op de terugweg niet langs het hotel in Plzen kan gaan, omdat hij anders met het rijtijdenbesluit in de knoop komt.

Rosie en Riet zoeken een rustig plekje op en bellen met Hotel Central om te vragen of de beurs opgestuurd kan worden. Dit doen ze om veiligheidsredenen niet, omdat ze door de telefoon niet kan zien of wij het werkelijk zijn. Via Ivana, die de reservering van het hotel voor ons heeft gemaakt, is er wellicht iets te regelen. Math zal dit na thuiskomst regelen. Tegen middernacht ligt iedereen in bed.

 

Dinsdag 10 juli.

Na een heerlijk ontbijt zit iedereen om 9.05 uur in de bus. Het is weer druk in de stad en het duurt ca. 1 uur voordat we Praag uit zijn. Het nummer “Lea” schalt door de bus en wordt er voor Lea gezongen omdat zij vandaag jarig is. Voor haar is een ansichtkaart van Praag van alle namen voorzien als verjaardagskaart en krijgt ze er een porseleinen vingerhoedje van Praag bij. Ze is helemaal ontroerd.

Na 2,5 uur stopt Henk bij het laatste tankstation voor de grens, zodat er nog wat kronen opgemaakt kunnen worden. De kersenbomen op de parkeerplaats, waar we 2 jaar geleden nog heerlijke kersen van hebben geplukt zijn al ver leeggehaald. Alleen in de top hangen nog kersen, maar daar komen we helaas niet bij.

Als we net over de grens zijn komt er een douane-auto voor ons rijden en sommeert ons om hem te volgen. We gaan van de autoweg af en op een parkeerplaats stoppen we. De papieren van Henk zijn niet allemaal in orde. De termijn voor de jaarlijkse belasting voor personenvervoer door Duitsland is verstreken. Nu moeten we de douaniers volgen naar het douanekantoor. Dat ligt nog iets verder van de autosnelweg. Boete moet meteen betaald worden, maar er kan niet gepind worden. Dus Henk moet met “de pet rond”.

Voordat alles in orde is gemaakt zijn we weer bijna 1 uur verder. Dat wordt dus toch nog gas geven anders overschrijdt Henk nog de rijtijd. Tijdens de reis worden vervolgens nog 2 films gedraaid: “The bourne identity”, een actiefilm en daarna een dramafilm “Everybody is fine” met Robert de Niro.

Er worden ondertussen nog 2 korte plaspauzes van 30 min. ingelast en een enkeling heeft zin in een ijsje. Tegen 19.00 uur stoppen we in Kleinmaischeid waar we een 3 gangenmenu nuttigen. Dan de laatste ruk naar Doenrade. Rosie maakt van de gelegenheid gebruik om iedereen, ook namens de overige bestuursleden Ans, Marij en Math, te bedanken voor deze gezellige dagen. Iedereen heeft op zijn eigen wijze inbreng gegeven om deze reis tot een succes te maken.

Tegen 22.30 uur stoppen we daar. Het thuisfront is al aanwezig om mensen op te halen. Van iedereen afscheid nemen, soms met een traantje en nieuwe afspraken maken, om elkaar weer gauw te zien.

Rosie Kleinjans,

Secretaris Holand’anka